براي زنده رودم!

"گل آلود / نيست /زلال / آسمان ابري/ پر آب/ باران / زنده رود"

من مي توانم اكنون غزلواره ترين جمله ي سالهاي زندگيم را بنويسم ، درست باهمين چند واژه!

بهترين و دل نشين ترين جمله اي كه مي توان نوشت.

در تاريخ طراوت گونه ي زنده رود اين چنين جمله اي سالها بالقوه بود و اكنون با  نسيمي ، باراني چند بر گونه ام بالفعل مي شود .

شما نبوديد ، نديديد همين ديشب كه خبر آمد سي و سه پل آغوشش را گشوده تا به آب درودي دوباره فرستد ، همين ديشب كه هر حجره ي اين بناي پايه ساروچي اسفند دلش را دود مي كرد چون آهي و چشم انتظاري نزديك دوساله اش را به آن آه و اسفندها مي سپرد ، مردم افسرده ي شهري كه نصف جهان خواندندش ، برحاشيه ي اين رود چه مي كردند ...

صداي فرياد شادي به گوشم مي خورد ، پسري بر لب رود تازه لب تر شده اش دست هايش را به آسمان برده بود و با نعره اي از سر شادي خداي شهر گنبدهاي فيروزه اي را  سپاس مي گفت...

شما كه نبوديد ع شما كه نديديد در حاشيه هاي رود لب تشنه ي ما مردم چه هياهويي به پاكرده بودند :

_ آب را باز كردند!

_خدا ريشه هايشان را بكند!

_به مرگ گرفتنمان تا به تب راضي شويم!

_خدايا شكر!

_آآآآآآآآآآآب!

من نيز در گلويم ورم كرده بود شمتي فرياد نازده كه :خدايا آب!!!

ديروز در كتاب ها خوانديم و خانوم معلم بر تخته سياه نوشت :بابا آب داد!

بزرگ تر كه شديم ،گفتيم خب بابا شايد به تعبيري ، دخيل بسته به مجازي ، استعاره اي همان خدايمان باشد كه آب داد و مي دهد و امروز در ادبيات  ما اين تنها دولت است كه آب مي دهد يا آب بر  لب رودمان مي بندد!

مدت آب دادن را مشخص مي كند ، بر دل مردم زنده رود زخمه مي زند  و ما دست زير چانه گاه بر آورده به اسمان از همان خدا كه مهربان است مي خواهيم آب را بر لبان و گلوي زنده رودمان نبندند...

بگذار تا برايت بگويم دل نشين ترين آواز رو به روي من ،آوازي كه ديدگانم بدان مشرف است ، چيست:

ايستاده ام بر لب يكي از كنجي هاي الله ورديخان ، سرم را كه بلند مي كنم انحناي رود با حاشيه ي سبز را مي بينم و مردمي كه جنون وار بر لب رودشان نشسته اند!

انحنايي كه از آن سخن مي گويم با چاشني دل انگيز رودي همراه است كه نمي دانم با كدامين شور ، در كدامين دستگاه مي نوازد اما اينجا كه من ايستاده ام ، با اين شرشر قديمي كه نزديك دو سال ، گوش هايمان حسرتش را مي خورد و چشمانمان چشم به راهش بود ،زيباترين آواز را به جان مي شنوم

تو نيز مي شنوي اين نوا را ، مگر نه؟!

آسمان نصف جهان نخستين بارش پاييزي اش را به پيشگاه رودش هديه مي كند  و چه نم نم ،آهسته خطي مي كشد بر لب پر طراوت زنده رود...

به زير پايم كه آب ها مي خوانند ، مي نگرم .دلم مي لرزد كه چرا نمي گذارند سيراب شود .در اين شر شر ها نواي غم و شادي به هم آميخته...

كسي نيست پاسخ پرسش مرا بدهد كه : چرا نمي گذارند گلوي اين رود كه نبض تپنده ي نصف جهان است ، سيراب شود ؟

چرا براي ابي كه  حق اوست ، چون خون كه در رگان من و تو ، زمان مي بندند؟

من مي خواهم به اين اواز ، نم نم ، شر شر ، شور  گوش جان سپارم و در واپسين جمله ام بگويم:

به لبانش آب بخشيدند از شدت ترك هايي كه ميهمان لبش شد از بي آبي اما گمان مبر گلويش سيراب خواهد شد و دل ما نيز از اين شرشر ،كه بهترين سرود زندگي ما سپاهانيان است ...

راست مي گفت هم شهري ام :به مرگ گرفتنمان ، به تب راضي شده ايم ...! 

فروغ ف

سه شنبه

12 آبان ماه 88 خورشيدي

گاه:11:20

به راستي كه اوج شكوه هنرمند آزاده در شخصيت استاد متجلي است...

 به گفته ي هم ميهني :

استاد به همگي آموخت

هنر يعني داشتن خانه اي در دل مردم

هنر يعني دست نبردن در سفره ي ظالم و مليجك حرمش نبودن

هنر يعني هنر و شجاعت براي شكستن بغض در گلوي ايران

و هنر يعني استاد محمدرضا شجريان....

تفنگت را زمین بگذار

که من بیزارم از دیدار این خونبارِ ناهنجار

تفنگِ دست تو یعنی زبان آتش و آهن

من اما پیش این اهریمنی ابزار بنیان کن

ندارم جز زبانِ دل -دلی لبریزِ مهر تو-

تو ای با دوستی دشمن.

زبان آتش و آهن

زبان خشم و خونریزی ست

زبان قهر چنگیزی ست

بیا، بنشین، بگو، بشنو سخن، شاید

فروغ آدمیت راه در قلب تو بگشاید.

برادر! گر که می خوانی مرا، بنشین برادروار

تفنگت را زمین بگذار

تفنگت را زمین بگذار تا از جسم تو

این دیو انسان کش برون آید.

تو از آیین انسانی چه می دانی؟

اگر جان را خدا داده ست

چرا باید تو بستانی؟

چرا باید که با یک لحظه غفلت، این برادر را

به خاک و خون بغلطانی؟

گرفتم در همه احوال حق گویی و حق جویی

و حق با توست

ولی حق را -برادر جان-

به زور این زبان نافهم آتشبار

نباید جست...

اگر این بار شد وجدان خواب آلوده ات بیدار

تفنگت را زمین بگذار...

شعر از شادروان فريون مشيري

آهنگساز و تنظيم:استاد مجيد درخشاني

با صداي نازنين استاد شجريان

 پيشكش به روح پاك و آزاده ي شهيدان راه آزادي ميهن ، به ويژه دوست و عزيزمان ،" عليرضا داوودي"  دانشجوي ازاديخواه دانشگاه اصفهان كه سرانجام بر سر ايمان و هدفش كه چيزي جز آزادي نبود ،جان باخت.

روحش شاد ،يادش گرامي باد...

رزمندگان ايران ،به پيش!

 گرچه مي بافند بهر شيرها زنجيرها

بگسلند اخر همه زنجيرها را شيرها

اين دليران نكو با بد چه جنگي مي كنند

همچو جنگ شيرها باتير و با شمشيرها

تيرهاشان باد يارب ،كاري و دشمن فكن

سينه هاشان ايمن از آسيب تيغ و تيرها

چهره شان پيش از شهادت ديده ام ،هم بعداز ان

بود خشم آلود و انگه راحت آن تصويرها

ديگر اكنون از جوانيمان خجالت مي كشيم

گرچه چندان بد نبودستيم ماهم ، پيرها

اين شهيدان نامشان تا جاودان پاينده است

زيرها بس گر زبر گردد ، زبرها زيرها

نامشان چون تاج فخري برسر اين كشور است

خامه ي زيرن نويسد اين به خط ميرها

خيره سازد چشم گردون را فروغ فخرشان

مي گذارد بر زمين زنده هم تاثيرها

اي دليران وطن ، با زنده باد ايران ،به پيش!

شور ايمانتان فزون تر باد و زور از شيرها

گرچه من مزدشتي ام ،اما به زندان نيز هم

مي گرفتم وجد و حال از شور اين تكبيرها

عنترك صدام را با دارو دسته ي بزدلش

برفراز دار رقصانيم ،با زنجيرها

روستا و شهر و باغ و خانه ويران مي كنند

روبهان ، وانگه گريزند از نبرد شيرها

سنگدل پيرند و تضعيف جوانان كارشان

ريشه شان از خاك بركن ،يا رب از ان زيرها

خاك خود راپس بگيريد ،اي دليران وطن

از جهانخوران غرب و شرق و اين اكبيرها

اين دغل دونان دشمن  را برانيد از وطن

با قوي تر رزمها و برترين تدبيرها

اي جوانان ، فتح فرجامين بود آن شما

من خورم سوگند بر پيغمبران و پيرها

اين شهيدان ،زخميان را بيند آيا آسمان

كر شود  گوش زمين از صيحه ي آژيرها

غم مخور "اميد" بي شك بگسلند آخر زهم

گرچه مي بافند بهر شيرها  زنجيرها

 مهدي اخوان ثالث"م.اميد"

درودی دوباره

میگفتند جواب ابلهان خاموشیست اما خاموشی امروز ما تنها سودی که دارد گستاخی بیشتر این احمقان است زیرا که سکوت ما نشانگر پیروزی آنان است امروز دیگر روزگار مولوی نیست که  میگفت:

احمقان سرور شدستند وزبیم  عاقلا ن سر ها کشیده در گلیم

امروز باید سکوت را شکست که خاموشی جایز نیست

روز فریاد است اینک هموطن

لب فرو بستن نگفتن تا به کی؟

برآن شدیم دوباره نوشتن از سر گیریم و نوشته هتای پیشینمان را نیز از بند ثبت موقت برهانیم.

درآخرین نوشته ام گفتم صدای چای استبداد نزدیک است اما امروز که در چنگال استبداد اسیرم باور دارم که صدای پای آزادی می آید خوب گوش بده تو هم میشنوی!

به امید آزادی  ایران

فروغ ف، بهنام س

پس از   20  روز ، سرانجام براي شما قلمم با انديشه ي درونم هم اغوش شد و واژه هايي متولد شدند...

 مي خوام بنويسم اما باز مي گم ننويس بگو:

نقطه سر خط!!!

 پيش از انتخابات _ كه از اين پس بايد بنويسيم انتخابات بخوانيم "كودتا" _ انديشه ي دوستاني به اصطلاح ايران دوست و به گفته ي خودشان "پان ايرانيسم" منو ديوونه كرد!

اكنون به خودم ميگم آخه ديوانه! واسه كي مي خواي بنويسي ؟!

اما مي نويسم به چند شوند(:دليل)

به خاطر اينكه من از كودكي نوشتن نيمي از خويشتنم بوده

مي نويسم چون تمام اين روزها نگران هم ميهناني بودم كه نه ادعاي پان ايرانيسمي داشتند و نه ايران پرستي ! تنها و تنها براي دادخواهي و شرف خودشون ، هم ميهنانشون و سرزمينشون در خيابان ها خروشيدند .آخر سر هم شدند يه مشت خس و خاشاك و مهر آشوب گري به گلايه هاشان خورد...

 در كل قانون اينجا اينجوريه!

بدها خوب نشون داده مي شند و خوب ها بد!

كودتا چي ها مي شن پاك ترين انسان هاي تاريخ ! و رمالي و دروغ گويي و بي شرفيشون ، جسارت ، استعمار ستيزي ، ساده زيستي و دوندگي به شمار مياد!

از سويي ديگر انسان هاي دادخواه و شريف كه برآن شدند باري ديگر به جهان نشان دهند ايران هنوز هم زنده است ، مشتي خس و خاشاك ناميده شدند !آشوب گراني كه مسجد و مغازه ها را به آتش كشيدند و نداها را كشتند!!!

و اين خودم بودم كه با چشم ديدم بسيجي ها ، لباس شخصي ها و ضد شورش ها ويران مي كردند نه مردم كه از جنس من بودند.افسوس كه واژه ي بسيج به گند كشيده شد ...شهيد چمران بزرگوار هم بسيجي بود ! اما اين كجا و ان كجا...

 هنگامي كه به پير توس مي گويم : روز ، روز توست و روزگار ،روزگار تو گزافه نيست.فردوسي در داستان ضحاك ماردوش مي گويد:

نهان گشت كردار فرزانگان

پراكنده شد كام ديوانگان

هنر خوار شد، جادويي ارجمند

نهان راستي ، آشكارا گزند

شده بر بدي دست ديوان دراز

به نيكي نرفتي سخن جز به راز

من امروز بر آن شدم تا سكوت تلخ و سنگين 20روزه ام را با سنگ فرياد بشكنم و نه از ندا كه از نداها سخن گويم .از جواناني كه بي دليل ، بي گناه ، با ستمي وحشيانه و گستاخانه اي كه بر آنان رفت شهيد شدند .براي آنان كه به خاطر از دست دادن دوستانشان و ديدن تن بي جان آنان گوشه ي خيابان ها لكنت زبان گرفتند و اكنون ديوانه شده اند بايد نوشت!