از ميان روشني هاي شب

قرباني....

naerika — Sat, 28 Nov 2009 20:58:21 GMT

هرچه صبر كردم

گوش سپردم

چاقويم را تيز كردم

باز هم صبر كردم

صدايي نيامد

من

اسماعيلم را سر بريدم...

براي زنده رود

naerika — Tue, 03 Nov 2009 20:16:18 GMT

براي زنده رودم!

"گل آلود / نيست /زلال / آسمان ابري/ پر آب/ باران / زنده رود"

من مي توانم اكنون غزلواره ترين جمله ي سالهاي زندگيم را بنويسم ، درست باهمين چند واژه!

بهترين و دل نشين ترين جمله اي كه مي توان نوشت.

در تاريخ طراوت گونه ي زنده رود اين چنين جمله اي سالها بالقوه بود و اكنون با نسيمي ، باراني چند بر گونه ام بالفعل مي شود .

شما نبوديد ، نديديد همين ديشب كه خبر آمد سي و سه پل آغوشش را گشوده تا به آب درودي دوباره فرستد ، همين ديشب كه هر حجره ي اين بناي پايه ساروچي اسفند دلش را دود مي كرد چون آهي و چشم انتظاري نزديك دوساله اش را به آن آه و اسفندها مي سپرد ، مردم افسرده ي شهري كه نصف جهان خواندندش ، برحاشيه ي اين رود چه مي كردند ...

صداي فرياد شادي به گوشم مي خورد ، پسري بر لب رود تازه لب تر شده اش دست هايش را به آسمان برده بود و با نعره اي از سر شادي خداي شهر گنبدهاي فيروزه اي را سپاس مي گفت...

شما كه نبوديد ع شما كه نديديد در حاشيه هاي رود لب تشنه ي ما مردم چه هياهويي به پاكرده بودند :

_ آب را باز كردند!

_خدا ريشه هايشان را بكند!

_به مرگ گرفتنمان تا به تب راضي شويم!

_خدايا شكر!

_آآآآآآآآآآآب!

من نيز در گلويم ورم كرده بود شمتي فرياد نازده كه :خدايا آب!!!

ديروز در كتاب ها خوانديم و خانوم معلم بر تخته سياه نوشت :بابا آب داد!

بزرگ تر كه شديم ،گفتيم خب بابا شايد به تعبيري ، دخيل بسته به مجازي ، استعاره اي همان خدايمان باشد كه آب داد و مي دهد و امروز در ادبيات ما اين تنها دولت است كه آب مي دهد يا آب بر لب رودمان مي بندد!

مدت آب دادن را مشخص مي كند ، بر دل مردم زنده رود زخمه مي زند و ما دست زير چانه گاه بر آورده به اسمان از همان خدا كه مهربان است مي خواهيم آب را بر لبان و گلوي زنده رودمان نبندند...

بگذار تا برايت بگويم دل نشين ترين آواز رو به روي من ،آوازي كه ديدگانم بدان مشرف است ، چيست:

ايستاده ام بر لب يكي از كنجي هاي الله ورديخان ، سرم را كه بلند مي كنم انحناي رود با حاشيه ي سبز را مي بينم و مردمي كه جنون وار بر لب رودشان نشسته اند!

انحنايي كه از آن سخن مي گويم با چاشني دل انگيز رودي همراه است كه نمي دانم با كدامين شور ، در كدامين دستگاه مي نوازد اما اينجا كه من ايستاده ام ، با اين شرشر قديمي كه نزديك دو سال ، گوش هايمان حسرتش را مي خورد و چشمانمان چشم به راهش بود ،زيباترين آواز را به جان مي شنوم

تو نيز مي شنوي اين نوا را ، مگر نه؟!

آسمان نصف جهان نخستين بارش پاييزي اش را به پيشگاه رودش هديه مي كند و چه نم نم ،آهسته خطي مي كشد بر لب پر طراوت زنده رود...

به زير پايم كه آب ها مي خوانند ، مي نگرم .دلم مي لرزد كه چرا نمي گذارند سيراب شود .در اين شر شر ها نواي غم و شادي به هم آميخته...

كسي نيست پاسخ پرسش مرا بدهد كه : چرا نمي گذارند گلوي اين رود كه نبض تپنده ي نصف جهان است ، سيراب شود ؟

چرا براي ابي كه حق اوست ، چون خون كه در رگان من و تو ، زمان مي بندند؟

من مي خواهم به اين اواز ، نم نم ، شر شر ، شور گوش جان سپارم و در واپسين جمله ام بگويم:

به لبانش آب بخشيدند از شدت ترك هايي كه ميهمان لبش شد از بي آبي اما گمان مبر گلويش سيراب خواهد شد و دل ما نيز از اين شرشر ،كه بهترين سرود زندگي ما سپاهانيان است ...

راست مي گفت هم شهري ام :به مرگ گرفتنمان ، به تب راضي شده ايم ...!

فروغ ف

سه شنبه

12 آبان ماه 88 خورشيدي

گاه:11:20

هفتم و هشتم آبان براي من!

naerika — Fri, 30 Oct 2009 13:35:18 GMT

هفت آبان

روز جهاني كوروش بر هم ميهنانم شادباد!

آنگاه كه دروازه ها را باز مي كرد،گام هايش، مي لرزاند اما ويران نمي كرد.سربازانش را گفته بود ،كه نيازارند ،اينان مردمان اويند.

سلوك سربازان من

سلوك پارسيان سرزمين من است

و ما براي آزادي مردمان آمده ايم

تباهي و تيرگي ازما نيست

وحشت و شقاوت از مانيست

غيظ و غرامت از ما نيست

ما آورندگان آزادي مردمان هستيم

تنها ترانه و شادماني باشد

همين و ديگر هيچ

اين فرمان من و فرمان فرشتگان زمين است.

دروازه هاي بسياري را گشود و خاك هاي دور و نزديك رابرپهنه ي جغرافياي ايران افزود .اوكه بنيان گذار شهرياري ايراني بود ،يك امپراتوري جهاني را بنا نهاد و به دنياي آن زمان آموخت كه براي ايجاد امپراتوري نيازي به شارها و تنگناهاي ديني و يغماي دسترنج مردمان و اقوام تابعه به نام باج و خراج و غنيمت نيست....

سكوت را شكستم براي پدرم كوروش و امروز لحظه لحظه دلم بال گشوده بود و كبوترانه دور تا دور ارامگاهش در پاسارگاد مي گذشت .

همان خاكي كه كوروش از دشمن خواست از آن بگذرود و او را بگذارد ...

"بر اين توده خاكي كه جسد مرا پوشانيده است رشد مبر .مرا بگذار و بگذر..."

چيز ديگري ندارم .امسال تهي دست تر از آن بودم كه حتي بخواهم چيزي بگويم .7آبان 86 بزرگداشت كوروش در دانشگاه برگزار شد

7آبان 87 خود ، در پاسارگاد بودم

و امسال اين تنها روحم بود كه انجا پر زد....

مرا چه غم؟!

از آن به دير مغانم عزيز مي دارند

كه آتشي كه نميرد هميشه در دل ماست!

******************************************************************

هشت آبان

سالمرگ قيصر امين پور

و قاف...

حرف اخر عشق است

يعني آنجا كه نام كوچك من آغاز مي شود....

خاطره اي از رفتن قيصر هميشه در ذهنم باقيست :

متن مجري بزرگداشت كوروش را كه پايان دادم با اين حرف قيصر بود:

حرف هاي ما هنوز ناتمام

تا نگاه مي كني وقت رفتن است

باز هم همان حكايت هميشگي:

پيش از آنكه فكر كني

لحظه ي عزيمت تو ناگزير مي شود

آي...!

اي دريغ و حسرت هميشگي

ناگهان چقدر زود دير مي شود!

فرداي آن روز يعني 8آبان كه به دانشكده رسيدم ، بر جاي خشك شدم و دست ، دهان بازم را پوشانيد كه گروه ادبيات ، رفتن قيصرمان را تسليت گفته بود و ان روز در كلاس بسياري گريستند...

دو سال است از رفتن قيصر مي گذرد ...

او نه كتاب هايش به مناسب هفته دفاع مقدس هديه داده مي شود ، نه رسانه اي در دست داشت ، نه ناشر خصوصي داشت و نه دولت ياري اش داد .او تنها شاعر جنگ بود كه مردم ايران دست در جيب مي كردند و از روي علاقه كتاب هايش را مي خريدند و مي خواندند!

قيصر درد كشيد قيصر درد بود ...

قيصر از جاودانه هاي شعر ايران خواهد بود و من هر سال 8آبان همين جا ، هر جا رفتن ماندگارش را تسليت خواهم گفت و ماندگاري اش را شادباش!

در و ديوار دانشكده از شعرهايش پر بود و گويي ديوارها مي گريستند...

دكتر عسگري در كلاس نقد، از او خواند:

از تمام راز و رمزهاي عشق

جز همين سه حرف

جز همين سه حرف ساده ي ميان تهي

چيز ديگري سرم نمي شود

من سرم نمي شود

ولي....

راستي!

دلم كه مي شود....

دوباره مثل تو آیا؟ دوباره مثل تو هرگز
دوباره مثل تو حاشا، دوباره مثل تو هرگز
دوباره مثل تو دیروز، دوباره مثل تو امروز
دوباره مثل تو فردا، دوباره مثل تو هرگز
دوباره مثل من آری، چه بی شمار و فراوان
دوباره مثل تو اما...دوباره مثل تو هرگز

زنده ام به بهانه ي زندگي!

naerika — Thu, 01 Oct 2009 00:46:18 GMT

هنوز هم زنده ام به بهانه ي زندگي!

گفتم بگذار از اين در به دري ها دور شوم

گفتم دل را بزن به دريا و سفر كن دور ترها...

نمي دانم سرانجام هجوم اين درگيري ها و بيچارگي ها چه خواهد شد!

براي كسي چون من هيچ چيز دشوارتر از اين نيست كه نتوانم دستانم را براي نوشتن تكان دهم .

جنگل هاي سبزشمال و جاده ي باراني و دل نشين چالوس چشم به راه دلتنگيهاي دختري از ايران است.درست به ياد دارم سال گذشته در شبهاي باراني و طوفاني دريا گام به گام ساحل نورديدم و اشكهايم موجها را مي بوسيد ...

امسال حال ديگري دارم و بهترم .خدا را سپاس!

سرزمين سبز شمال هميشه برايم پايان دهنده ي غم هايم بوده از هر رنگي.

چند ساعت ديگر به سوي سرزميني مي روم كه پايان دلتنگي هاي من است وهنوز هم كه مي انديشم در مي يابم زندگي باهمه ي دشواري ها و تلخي هايش زيباست

آن هنگام كه پايم ساحل درياچه ي به يغما رفته ي مازندران را مي بوسد و گونه هايت را دستان لطيف باران نوازش مي دهد

هنوز هم زندگي زيباست و اين را هنگامي درمي يابم كه پسر بچه اي در چشمانم به دنبال ردي از مهر است و من به رويش مي خندم و براي مادربزرگش مي ايستم تا در اتوبوس بنشيند!

مي بيني؟

اگر چشمانت را باز كني

هنوز هم در ميان خروارها تلخي مي تواني خوشبختي و زندگي را احساس كني

نفسي ژرف بكش، اينجا با تمام ستم هايي كه بر ما روا مي دارند ، ايران است

و اين روزها كه زيسته ايم ، با تمام دشواري هايش هنوز هم طعم شيرين زندگي را يادآور است

لحظه اي سرت را رو به آسمان ابري اين روزهاي پاييزي بگردان و آسمان را ببين كه آبي است با همه ي دلتنگي و ابرهاي باراني اش!

فروغ ف

بامداد 5شنبه

9مهرماه 88خيامي

...!

naerika — Thu, 24 Sep 2009 20:02:43 GMT

من اين روزها درگير دلم !

نوشته هايم اشك مي شوند و مي بارند ...

اين چنين است كه چيزي براي به قلم آمدن نمي ماند!

مرگ پايان كبوتر نيست...

naerika — Mon, 14 Sep 2009 22:15:18 GMT

مي گفت:

"همه از مرگ مي ترسند ،

من از زندگي مرگبار"...!

مي خواستم بنويسم چقدر ديروز خوش گذشت!چقدر خنديديم ، چقدر آتيش سوزونديم توي دانشكده.رسيدم خونه ، چند ساعت بعد ، صداي دوست عزيز و بزرگواري رو شنيدم ، مثل هميشه صحبت نمي كرد...

يه چيزي بود ،اما نمي گفت ، كلافه ام كرده بود

ديگه از كلافه شدنم ، دهن باز كرد و گفت:

فلاني مرد!!!!

ديگه هق هق گريه امانم رو بريد ...نه اينكه بگم خيلي مي شناختمش ، نه اينكه بگم اگه هر كسي جاي من بود اين اندازه ناراحت مي شد ، نه اينكه بگم دوستم بود اما خب ..مي شناختمش.

مي خواست با تابلوهاي نقاشيش گالري بزنه ، مي گفت موسيقي رو دوست نداره اما صداي تنبور همين دوست عزيز جادوش مي كنه ، مي گفت مي خواد از ايران بره ، گفتم برو اما مام ميهنو تنها نگذار برگرد ، گفت برمي گرده.

بهش گفتم خاطره هاي تلخ رو نمي شه فراموش كرد ، اما ميشه باهاشون كنار اومد ، "بايد" باهاشون كنار اومد...

و من حالا موندم!

موندم چي بنويسم ، چرا كسي كه چند بار خودكشي كرد و نمرد ، حالا در يك تصادف رانندگي ، ميميره؟ اون هم نه در ایران که در ترکیه ...دیگه حتی جسدش هم به میهن بازنگشت...

آيا خدا مي خواد ثابت كنه هر گاه من خواستم مي تونيد بميريد حتي؟!

چرا تا اين اندازه زندگي ناچيزه؟

چرا ما آدم ها نمي خواهيم باور كنيم پستي و ناچيزي روزهاي زندگي نام رو؟

چرا به اينكه هر لحظه ممكنه دوباره نيست بشيم ، نمي انديشيم؟

چرا فراموش مي كنيم داشته هامون رو درك كنيم؟

چرا تا هنگامي كه هستيم زندگي نمي كنيم؟

چرا تا اين اندازه ساده به دنيا مي آئيم و ساده تر از دنيا مي ريم؟

چرا چرا چرا...

اين چراها در ذهن من ، سنگيني پتگ هايي بر سرم رو داره...

دوستم رنجيد كه من ناراحتم!

اما من نه..خوب كه بينديشم مي بينم هيچ كدوم از روزها سفيد يا سياه مطلق نيستند، سياه و سفيدي ديروز من بيشتر قابل احساس بود

و زندگي مگه چيه؟!

مجموعه اي از همين روزهاي خاكستري...

روزهايي كه فراز ، هم آغوش نشيبه و سياهي ، همراه هميشگي سپيدي.

چرا ما آدم ها نمي خواهیم باور كنيم زندگي كوتاه تر از اون چيزي است كه حتي ما مي توينم تصور كنيم

چرا ما آدم ها هيچ گاه نخواستيم زندگي كنيم...

چرا...

23 شهريور 88

فروغ ف

به ياد استاد ، براي استاد

naerika — Mon, 07 Sep 2009 09:37:11 GMT

به راستي كه اوج شكوه هنرمند آزاده در شخصيت استاد متجلي است...

به گفته ي هم ميهني :

استاد به همگي آموخت

هنر يعني داشتن خانه اي در دل مردم

هنر يعني دست نبردن در سفره ي ظالم و مليجك حرمش نبودن

هنر يعني هنر و شجاعت براي شكستن بغض در گلوي ايران

و هنر يعني استاد محمدرضا شجريان....

تفنگت را زمین بگذار

که من بیزارم از دیدار این خونبارِ ناهنجار

تفنگِ دست تو یعنی زبان آتش و آهن

من اما پیش این اهریمنی ابزار بنیان کن

ندارم جز زبانِ دل -دلی لبریزِ مهر تو-

تو ای با دوستی دشمن.

زبان آتش و آهن

زبان خشم و خونریزی ست

زبان قهر چنگیزی ست

بیا، بنشین، بگو، بشنو سخن، شاید

فروغ آدمیت راه در قلب تو بگشاید.

برادر! گر که می خوانی مرا، بنشین برادروار

تفنگت را زمین بگذار

تفنگت را زمین بگذار تا از جسم تو

این دیو انسان کش برون آید.

تو از آیین انسانی چه می دانی؟

اگر جان را خدا داده ست

چرا باید تو بستانی؟

چرا باید که با یک لحظه غفلت، این برادر را

به خاک و خون بغلطانی؟

گرفتم در همه احوال حق گویی و حق جویی

و حق با توست

ولی حق را -برادر جان-

به زور این زبان نافهم آتشبار

نباید جست...

اگر این بار شد وجدان خواب آلوده ات بیدار

تفنگت را زمین بگذار...

شعر از شادروان فريون مشيري

آهنگساز و تنظيم:استاد مجيد درخشاني

با صداي نازنين استاد شجريان

...

naerika — Thu, 27 Aug 2009 08:40:18 GMT

ازبس ننوشتم خودكارم خشك شده!يه چند مرتبه محكم كشيدمش به جيگركاغذ تا نوشت...

اينكه چي مي خوام بنويسم و واسه چي چرا ،مهم نيست .مهم اينه من پس از مدتها مي خوام بنويسم.

درآرامش سحرگاه يكي از روزهاي پاياني تابستان 88 هستم!هنوزاز قارقار كلاغ پنجره ي ماخبري نيست .پرهاي سياه او با سپيده ي صبح مي آد! داشتم مي نوشتم ،ذهنم روي واژه ي تابستان ايستاد!!!

پيش از اومدنش خيلي چشم به راهشيم.در نخستين روزهاي اين سه ماه مي كوشيم فعال باشيم حالا در هر زمينه اي كه پيشتر به خودمون قول داديم و از ميانه ي امرداد به پايان هرچه نزديك مي شويم ، رخوت و خسران زدگي بيش از پيش گريبان گيرمون مي شه.

تنها كتابي كه در سراسر روزهاي تابستان نام فراموش نشد و هميشه بامن بود ، يادگار استاد توس بود و بيگمان زمان زيادي را بايد پيشكشش كنم.

روزهاي تابستان نام و زرد رنگ در حال پايانه و چقدر بد كه امسال هم چون سالهاي پيش ان سه ماه به رخوت و بيهوگي گذشت.افزون بر اين حس تكراري ، امسال عدم علاقه به آغاز شدن دانشگاه نيز مرا مي آزاره.

عدم علاقه به باز شدن در كلاس هاي بي ثمر اون چهار ديواري دانشگاه نام...!!!

چهارشنبه

بامداد

4.شهريور.88

پيشكش به روح پاك شهيدان راه آزادي

naerika — Wed, 05 Aug 2009 19:20:18 GMT

پيشكش به روح پاك و آزاده ي شهيدان راه آزادي ميهن ، به ويژه دوست و عزيزمان ،" عليرضا داوودي" دانشجوي ازاديخواه دانشگاه اصفهان كه سرانجام بر سر ايمان و هدفش كه چيزي جز آزادي نبود ،جان باخت.

روحش شاد ،يادش گرامي باد...

رزمندگان ايران ،به پيش!

گرچه مي بافند بهر شيرها زنجيرها

بگسلند اخر همه زنجيرها را شيرها

اين دليران نكو با بد چه جنگي مي كنند

همچو جنگ شيرها باتير و با شمشيرها

تيرهاشان باد يارب ،كاري و دشمن فكن

سينه هاشان ايمن از آسيب تيغ و تيرها

چهره شان پيش از شهادت ديده ام ،هم بعداز ان

بود خشم آلود و انگه راحت آن تصويرها

ديگر اكنون از جوانيمان خجالت مي كشيم

گرچه چندان بد نبودستيم ماهم ، پيرها

اين شهيدان نامشان تا جاودان پاينده است

زيرها بس گر زبر گردد ، زبرها زيرها

نامشان چون تاج فخري برسر اين كشور است

خامه ي زيرن نويسد اين به خط ميرها

خيره سازد چشم گردون را فروغ فخرشان

مي گذارد بر زمين زنده هم تاثيرها

اي دليران وطن ، با زنده باد ايران ،به پيش!

شور ايمانتان فزون تر باد و زور از شيرها

گرچه من مزدشتي ام ،اما به زندان نيز هم

مي گرفتم وجد و حال از شور اين تكبيرها

عنترك صدام را با دارو دسته ي بزدلش

برفراز دار رقصانيم ،با زنجيرها

روستا و شهر و باغ و خانه ويران مي كنند

روبهان ، وانگه گريزند از نبرد شيرها

سنگدل پيرند و تضعيف جوانان كارشان

ريشه شان از خاك بركن ،يا رب از ان زيرها

خاك خود راپس بگيريد ،اي دليران وطن

از جهانخوران غرب و شرق و اين اكبيرها

اين دغل دونان دشمن را برانيد از وطن

با قوي تر رزمها و برترين تدبيرها

اي جوانان ، فتح فرجامين بود آن شما

من خورم سوگند بر پيغمبران و پيرها

اين شهيدان ،زخميان را بيند آيا آسمان

كر شود گوش زمين از صيحه ي آژيرها

غم مخور "اميد" بي شك بگسلند آخر زهم

گرچه مي بافند بهر شيرها زنجيرها

مهدي اخوان ثالث"م.اميد"

فریاد!

naerika — Sat, 01 Aug 2009 23:25:18 GMT

درودی دوباره

میگفتند جواب ابلهان خاموشیست اما خاموشی امروز ما تنها سودی که دارد گستاخی بیشتر این احمقان است زیرا که سکوت ما نشانگر پیروزی آنان است امروز دیگر روزگار مولوی نیست که میگفت:

احمقان سرور شدستند وزبیم عاقلا ن سر ها کشیده در گلیم

امروز باید سکوت را شکست که خاموشی جایز نیست

روز فریاد است اینک هموطن

لب فرو بستن نگفتن تا به کی؟

برآن شدیم دوباره نوشتن از سر گیریم و نوشته هتای پیشینمان را نیز از بند ثبت موقت برهانیم.

درآخرین نوشته ام گفتم صدای چای استبداد نزدیک است اما امروز که در چنگال استبداد اسیرم باور دارم که صدای پای آزادی می آید خوب گوش بده تو هم میشنوی!

به امید آزادی ایران

فروغ ف، بهنام س